Met fris gemoed open ik de app
Met vage vrienden
Uit een vervreemd verleden
Na de vasten weer
Tweeduizendzesennegentig
Mij dierbaar tot de allerlaatste
Veertig dagen heb ik afgezien:
Vrijblijvende vervlakking
Bleef verstoken van gemeend vilein
Vlijmend scherp
In mijn valse hart gevlochten
Ik word al snel getroffen
Nu blijkt dat iemands dochter
Op haar smoel gevallen is
En de vraag is of dat woord
Een teken is
Van een tijd die zich verhardt
Nou dan, ik heb nieuws
Begin ik ras te typen
Want vijftig jaar geleden
Was een smoel al favoriet
Om op te timmeren en te verbouwen
Maar ik stop
Ik word geen beter mens
Van lange lijsten lariekoek
En nog minder van gemeend vilein
In mijn valse hart geknoopt
Ik stop
Geef een reactie