Vandaag beklimmen we de toppen van Gelatenheid
We lezen driekwart bladzij
Zoals altijd
In onze stille kring van twaalf
Je laat ons balanceren
Op een bergkam
In een boek van Anselm Grün
Benedictijner monnik
Links lonkt in de diepte
Goedbedoelde wijsheid
Rechts zwamt het gapend gat
Van Ik weet het beter
Groen is
Geloof ik
Niet echt mijn kleur
Ik loop mee met gepaste tegenzin
Gelaten?
Dat is
Verdoofde aanvaarding
Mokkend zwijgen
Afgestompt bestaan
Ik spuug erop
Ach, zeg jij
Waarom toch dat oordeel steeds
Gelaten
Dat is iemand
Die is neergelaten
In zijn eigen ziel
Ik heb geen idee wat jij nu zegt
En zeker weet ik dat het klopt
Ik laat het rustig in mij rijpen
We zijn een paar jaar verder nu
Vaak gaat ons gesprek
Over hoe het is
Als je weet
Dat je laatste tocht begonnen is
Je verhaalt me van de liefde die jou overspoelt
Van je verlangen om God straks in zijn aangezicht te kunnen zien
Dat je leven goed was – is – en nog even door mag
Nu het dan toch echt voorbij is
Besef ik
De Engel van Gelatenheid
Woonde al een tijdje in jouw ziel
Dit is deel 6 van mijn herinneringen aan de vele facetten van Broeder Henk Jongerius OP die op 23 april overleden is. Elke dag een nieuw deel tot hij is bijgezet in de crypte van het dominicanenklooster in Huissen
Geef een reactie