Nu je je geloof verloren bent,
Sinds maandag,
In je benenkracht
Is het een werk van Hercules geworden
Om je overeind te hijsen
Vraag niet hoe
Maar verdommies
Het is ons wel gelukt
Hans van Zetten toetert uitgelaten in mijn oorschelp:
En
ze
staat!
Minutenlang
Balanceer je in de minuscule ruimte
Tussen rolstoel en de beugels voor je voeten
Bij de deur van het privaat
Ons heilig doel
Stapje links, mam, nu naar voren
Probeer ik keer op keer
Je verkrampt gezicht vertoont onbegrip
Van mijn woorden die allengs klinken
Als bevelen
Ik weet dat ik
Die krengen van steunen
Weg zou kunnen toveren
In een handomdraai
Tenminste
Als de zustermagiër
Mij de truc leert
Wat een takkepuinhoop, mama
Frusteer ik mijn ellende
Jouw oog vangt het mijne
Je glimlach breekt het duister
Even proesten we het uit
Geef een reactie